تاکه بودیم نبودیم کسی
بود ما را غم بی همنفسی
تا که رفتیم همه یار شدند
خفته ایم و همه بیدار شدند
قدر آن آینه بدان که هست
نه در آن لحظه که اوفتاد و شکست
+ نوشته شده توسط امید در سه شنبه سی ام بهمن 1386 و ساعت
21:56 |
| تبليغات | X |
|
تاکه بودیم نبودیم کسی بود ما را غم بی همنفسی تا که رفتیم همه یار شدند خفته ایم و همه بیدار شدند قدر آن آینه بدان که هست نه در آن لحظه که اوفتاد و شکست + نوشته شده توسط امید در سه شنبه سی ام بهمن 1386 و ساعت
21:56 |
امام علی(ع) می فرماید: « ادب، انسان را از فرهنگ و سابقه ی نیک پیشینیان بی نیاز می کند »
برای اغلب ما تا به حال پیش آمده اوضاعی که در بیان فرهنگ غنی ایرانی، دست انداختیم به دامن ایرانیان باستان و از فرهنگ آنان دم زدیم. به همه چیز ایران باستان افتخار ورزیدیم، از حقوق زنان در زمان هخامنشیان تا سیستم فاضلاب تخت جمشید برایمان جالب بوده. یا اینکه گفتیم از دانشمندان ایرانی، از شاعران نامور ایرانی،... امّا خودمان چه در کوله داریم؟ فرهنگمان برای دفاع از خودمان کافیست؟ برای آیندگان چطور؟ طوری رفتار کردهایم که به آن افتخار کنیم، یا فرزندانمان به آن رفتار افتخار کنند؟
+ نوشته شده توسط امید در شنبه سیزدهم بهمن 1386 و ساعت
8:35 |
+ نوشته شده توسط امید در سه شنبه نهم بهمن 1386 و ساعت
21:45 |
|
درباره وبلاگ
 تا که هیچستان نه توی فراخ این غبار آلود بی غم را با چکاچک مهیب تیغهامان، تیز غرش زهره دران کوس هامان، سهم پرش خارا شکاف تیرهامان، تند نیک بگشاییم شیشه های عمر دیوان را از طلسم قلعه ی پنهان، ز چنگ پاسداران فسونگرشان جلد برباییم بر زمین کوبیم ور زمین گهواره ی فرسوده ی آفاق دست نرم سبزه هایش را به پیش آرد تا که سنگ از ما نهان دارد چهره اش را ژرف بخشاییم طراح قالب
|
